Առաջադրանք 08.05.2015թ.

Շարունակի՛ր կիսատ թողնված պատմությունը և պատմությունդ վերնագրի՛ր: Շարունակությունը մուտքագրի՛ր  այս առաջադրանքի   Добавить комментари  բաժնում : Գրեցի՞ր ։ Ապրե՛ս ։

Այդպես, մի անգամ բախտը ժպտաց երեք եղբայրներին Բառլետտայից: Ոչ ոքի բախտը դեռ այդպես չէր բերել, և ով գիտե,  էլ այդպիսի բան կլինի՞, թե՞ ոչ:

Բառլետտայում երեք եղբայրներ էին ապրում: Մի օր նրանք զբոսնում էին քաղաքից դուրս և   մի տարօրինակ ճանապարհ տեսան. հարթ, փայլուն և ամբողջովին շագանակագույն:

-Հետաքրքիր է, ինչից է պատրաստված այս ճանապարհը,-զարմացավ մեծ եղբայրը:

— Չգիտեմ, բայց հաստատ տախտակներից չէ,- նկատեց միջնեկ եղբայրը:
— Ասվալտի էլ նման չէ,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

Գուշակում էին նրանք, գուշակում, հետո ծնկի իջան և սկսեցին լպստել ճանապարհը:  Պարզվեց՝ ճանապարհը ամբողջովին շոկոլադե սալիկներից էր պատրաստված:   Եղբայրներն, իհարկե, իրենց չկորցրին և սկսեցին ուտել այն: Կտորը կտորի հետևից ուտելով՝ եղբայները չնկատեցին, թե ինչպես մութն ընկավ: Իսկ նրանք դեռ ուտում ու ուտում էին: Այդպես կերան ամբողջ ճանապարհը: Ոչ մի կտոր չմնաց: Կարծես թե ոչ ճանապարհ էր եղել, ոչ էլ շոկոլադ:
Որտե՞ղ ենք մենք հիմա,- զարմացավ մեծ եղբայրը:

—  Չգիտեմ, բայց սա Բառին չէ,- պատասխանեց միջնեկ եղբայրը:

—  Եվ իհարկե մենք Մոլետտեում չենք,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

Մոլորվեցին եղբայրները, չգիտեին ինչ անել: Իրենց բախտից մի գյուղացու հանդիպեցին, նա իր սայլակով հանդից էր վերադառնում:

— Եկեք ձեզ տուն տանեմ,-առաջարկեց գյուղացին: Եվ տարավ եղբայրներին Բառլետտա՝ ուղիղ իրենց տան մոտ:

Об авторе Հռիփսիմե Առաքելյան

1989-1999թթ. Աշտարակի Վ.Պետրոսյանի վարժարան 1990-1995թթ.Աշտարակի Ա.Այվազյանի անվան երաժշտական դպրոց 2000-2006թթ. Խ.Աբովյանի անվան ԵՊՄՀ Ն/Դ մանկ.և հոգեբ.,անգլերենի խորացված ուսուցմամբ ֆակուլտետ 2007-2012թթ. «Մխիթար Սեբաստացի»կրթահամալիր/դաստիարակ/ 2012թ-ից ՝ Դպրոց-պարտեզում / դասվար/ Վերապատրաստումներ- Նեյրոլիգվիստիկ ծրագրավորման դասընթաց Սոմատոթերապիայի դասընթաց «Նախապատրաստական ուսուցումը հանրակրթական դպրոցում»հանրապետական ծրագրի վարապատրաստում Նախասիրություններ`Երգում եմ «Սեբաստացիներ»ուսուցչական երգչախմբում/խմբավար`Հ.Թոփիկյան/ պար,լող
Запись опубликована в рубрике Առաջադրանքներ. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

8 комментариев на «Առաջադրանք 08.05.2015թ.»

  1. Ճանապարհի կեսին նրաք նկատեցին թե սայլակը թխվածքաբլիթից է և նրանք կերան աբողջ սայլակը: Նրանք այդպեսել չհասան տուն մեկել հանկարծ մի հարուստ մարդ իր մեքենայով ասաց: Ես կտանեմ ձեզ ձեր տուն: Նրանք նստեցին մեքենան շոկոլադե կաթից էր նրանք կերան մեքենան ու մինչև հիմա ոտքով գալիս են տուն:

  2. Հրանտ Աբրահամյան:

    Հետո եղբայրենը եկան գյուղացու տուն գյուղացին ճաշ առաջարկեց երեխաները ասացին ոչ որովհետև նրանց փորերը ցավում էր:
    Գյուղացիւն ասաց.
    -Պետք է քիչ քաղցրավենիք ուտել թե րե փորը կցավա:
    Հետո գյուղացին իմացավ , թե որտեղ են գնում երեխաները ու տարավ նրանց:

  3. Շոկոլադե աշխարհը

    Այդպես, մի անգամ բախտը ժպտաց երեք եղբայրներին Բառլետտայից: Ոչ ոքի բախտը դեռ այդպես չէր բերել, և ով գիտե, էլ այդպիսի բան կլինի՞, թե՞ ոչ:

    Բառլետտայում երեք եղբայրներ էին ապրում: Մի օր նրանք զբոսնում էին քաղաքից դուրս և մի տարօրինակ ճանապարհ տեսան. հարթ, փայլուն և ամբողջովին շագանակագույն:

    -Հետաքրքիր է, ինչից է պատրաստված այս ճանապարհը,-զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց հաստատ տախտակներից չէ,- նկատեց միջնեկ եղբայրը:
    — Ասֆալտի էլ նման չէ,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Գուշակում էին նրանք, գուշակում, հետո ծնկի իջան և սկսեցին լպստել ճանապարհը: Պարզվեց՝ ճանապարհը ամբողջովին շոկոլադե սալիկներից էր պատրաստված: Եղբայրներն, իհարկե, իրենց չկորցրին և սկսեցին ուտել այն: Կտորը կտորի հետևից ուտելով՝ եղբայները չնկատեցին, թե ինչպես մութն ընկավ: Իսկ նրանք դեռ ուտում ու ուտում էին: Այդպես կերան ամբողջ ճանապարհը: Ոչ մի կտոր չմնաց: Կարծես թե ոչ ճանապարհ էր եղել, ոչ էլ շոկոլադ:
    -Որտե՞ղ ենք մենք հիմա,- զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց սա Բառին չէ,- պատասխանեց միջնեկ եղբայրը:

    — Եվ իհարկե մենք Մոլետտեում չենք,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Մոլորվեցին եղբայրները, չգիտեին ինչ անել: Իրենց բախտից մի գյուղացու հանդիպեցին, նա իր սայլակով հանդից էր վերադառնում:

    — Եկեք ձեզ տուն տանեմ,-առաջարկեց գյուղացին: Եվ տարավ եղբայրներին Բառլետտա՝ ուղիղ իրենց տան մոտ:

    Դու մի ասա էս սայլակն էլ էր շոկոլադից:
    Մեծ եղբայրը հարցնում է գյուղացուն.

    -Այս սայլակը ինչի՞ց է:
    -Շոկոլադից-,պատասխանում է գյուղացին:

    Միջին եղբայրը շշնջում է եղբայրների ականջին.
    -Եկեք ուտենք:

    Եղբայրները համաձայնվում են և սկսում են ուտել հանկարծ գյուղացին սկսում է բարկանալ նրանց վրա և գնում:

    Եղբայրները շատ վատ զգացին , որ բոլորը նրանցից հեռանում են , չէ — որ նրանք շատ էին սիրում քաղցր : Եղբայրները որոշեցին էլ քաղցր չուտել , որ չհիվանդանան:

    Մի շոկոլադե տիկնիկ տեսան և խնդրեցին տան ճանապարհը ցույց տալ : Երբ հասան , շոկոլադե տիկնիկը մի քսան կամ հարյուր հազար տոպրակ շոկոլադ տվեց և ասաց.

    -Խոսք կտաք , որ էլ չեք գա այս երկիր:
    Եղբայրները միասին ասացին.

    -Իհարկե մենք խոստանում ենք:
    ՈՒ խոստումը կատարում են և էլ չվերադարձան այդ երկիր:

  4. «Շոկոլադե դղյակը»

    Այդպես, մի անգամ բախտը ժպտաց երեք եղբայրներին Բառլետտայից: Ոչ ոքի բախտը դեռ այդպես չէր բերել, և ով գիտե, էլ այդպիսի բան կլինի՞, թե՞ ոչ:

    Բառլետտայում երեք եղբայրներ էին ապրում: Մի օր նրանք զբոսնում էին քաղաքից դուրս և մի տարօրինակ ճանապարհ տեսան. հարթ, փայլուն և ամբողջովին շագանակագույն:

    -Հետաքրքիր է, ինչից է պատրաստված այս ճանապարհը,-զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց հաստատ տախտակներից չէ,- նկատեց միջնեկ եղբայրը:
    — Ասվալտի էլ նման չէ,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Գուշակում էին նրանք, գուշակում, հետո ծնկի իջան և սկսեցին լպստել ճանապարհը: Պարզվեց՝ ճանապարհը ամբողջովին շոկոլադե սալիկներից էր պատրաստված: Եղբայրներն, իհարկե, իրենց չկորցրին և սկսեցին ուտել այն: Կտորը կտորի հետևից ուտելով՝ եղբայները չնկատեցին, թե ինչպես մութն ընկավ: Իսկ նրանք դեռ ուտում ու ուտում էին: Այդպես կերան ամբողջ ճանապարհը: Ոչ մի կտոր չմնաց: Կարծես թե ոչ ճանապարհ էր եղել, ոչ էլ շոկոլադ:
    Որտե՞ղ ենք մենք հիմա,- զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց սա Բառին չէ,- պատասխանեց միջնեկ եղբայրը:

    — Եվ իհարկե մենք Մոլետտեում չենք,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Մոլորվեցին եղբայրները, չգիտեին ինչ անել: Իրենց բախտից մի գյուղացու հանդիպեցին, նա իր սայլակով հանդից էր վերադառնում:

    — Եկեք ձեզ տուն տանեմ,-առաջարկեց գյուղացին: Եվ տարավ եղբայրներին Բառլետտա՝ ուղիղ իրենց տան մոտ:

    Տղաները իջան սայլակից և տեսան, որ այն ամբողջովին թխվածքաբլիթներից է պատրաստված: Շատ ուրախացան, և առանց երկար-բարակ մտածելու սկսեցին ագահորեն ուտել այն: Սայլակից էլ ոչինչ չմնաց, նույնիսկ անիվները կերան:

  5. Այդպես, մի անգամ բախտը ժպտաց երեք եղբայրներին Բառլետտայից: Ոչ ոքի բախտը դեռ այդպես չէր բերել, և ով գիտե, էլ այդպիսի բան կլինի՞, թե՞ ոչ:

    Բառլետտայում երեք եղբայրներ էին ապրում: Մի օր նրանք զբոսնում էին քաղաքից դուրս և մի տարօրինակ ճանապարհ տեսան. հարթ, փայլուն և ամբողջովին շագանակագույն:

    -Հետաքրքիր է, ինչից է պատրաստված այս ճանապարհը,-զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց հաստատ տախտակներից չէ,- նկատեց միջնեկ եղբայրը:
    — Ասվալտի էլ նման չէ,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Գուշակում էին նրանք, գուշակում, հետո ծնկի իջան և սկսեցին լպստել ճանապարհը: Պարզվեց՝ ճանապարհը ամբողջովին շոկոլադե սալիկներից էր պատրաստված: Եղբայրներն, իհարկե, իրենց չկորցրին և սկսեցին ուտել այն: Կտորը կտորի հետևից ուտելով՝ եղբայները չնկատեցին, թե ինչպես մութն ընկավ: Իսկ նրանք դեռ ուտում ու ուտում էին: Այդպես կերան ամբողջ ճանապարհը: Ոչ մի կտոր չմնաց: Կարծես թե ոչ ճանապարհ էր եղել, ոչ էլ շոկոլադ:
    Որտե՞ղ ենք մենք հիմա,- զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց սա Բառին չէ,- պատասխանեց միջնեկ եղբայրը:

    — Եվ իհարկե մենք Մոլետտեում չենք,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Մոլորվեցին եղբայրները, չգիտեին ինչ անել: Իրենց բախտից մի գյուղացու հանդիպեցին, նա իր սայլակով հանդից էր վերադառնում:

    — Եկեք ձեզ տուն տանեմ,-առաջարկեց գյուղացին: Եվ տարավ եղբայրներին Բառլետտա՝ ուղիղ իրենց տան մոտ:
    Հետո լուսը բացվեց և եղբայրները տեսան նորից տարօրինակ ճանապարհը , բա՜յց այս անգամ վանիլի ու նրանք նորից սկսեցին ուտել այտ ճանապարհը և բա-բու նրանք տունն են:

  6. Այդպես, մի անգամ բախտը ժպտաց երեք եղբայրներին Բառլետտայից: Ոչ ոքի բախտը դեռ այդպես չէր բերել, և ով գիտե, էլ այդպիսի բան կլինի՞, թե՞ ոչ:

    Բառլետտայում երեք եղբայրներ էին ապրում: Մի օր նրանք զբոսնում էին քաղաքից դուրս և մի տարօրինակ ճանապարհ տեսան. հարթ, փայլուն և ամբողջովին շագանակագույն:

    -Հետաքրքիր է, ինչից է պատրաստված այս ճանապարհը,-զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց հաստատ տախտակներից չէ,- նկատեց միջնեկ եղբայրը:
    — Ասվալտի էլ նման չէ,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Գուշակում էին նրանք, գուշակում, հետո ծնկի իջան և սկսեցին լպստել ճանապարհը: Պարզվեց՝ ճանապարհը ամբողջովին շոկոլադե սալիկներից էր պատրաստված: Եղբայրներն, իհարկե, իրենց չկորցրին և սկսեցին ուտել այն: Կտորը կտորի հետևից ուտելով՝ եղբայները չնկատեցին, թե ինչպես մութն ընկավ: Իսկ նրանք դեռ ուտում ու ուտում էին: Այդպես կերան ամբողջ ճանապարհը: Ոչ մի կտոր չմնաց: Կարծես թե ոչ ճանապարհ էր եղել, ոչ էլ շոկոլադ:
    Որտե՞ղ ենք մենք հիմա,- զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց սա Բառին չէ,- պատասխանեց միջնեկ եղբայրը:

    — Եվ իհարկե մենք Մոլետտեում չենք,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Մոլորվեցին եղբայրները, չգիտեին ինչ անել: Իրենց բախտից մի գյուղացու հանդիպեցին, նա իր սայլակով հանդից էր վերադառնում:

    — Եկեք ձեզ տուն տանեմ,-առաջարկեց գյուղացին: Եվ տարավ եղբայրներին Բառլետտա՝ ուղիղ իրենց տան մոտ:
    Եղբայրները ամբողջ ճանապարհին խոսում էին թե գյուղացին իրենց խաբում է, թե ոչ:Երբ տեղ հասան, գյուղացին նրանց տուն տարավ և թեյ հյուրասիրեց:Նրանք գիշերը մնացին գյուղացու տանը,իսկ առավոտյան գյուղացին նրանց տարավ իրենց տուն:Նրանք շատ ուրախ էին:

  7. Այդպես, մի անգամ բախտը ժպտաց երեք եղբայրներին Բառլետտայից: Ոչ ոքի բախտը դեռ այդպես չէր բերել, և ով գիտե, էլ այդպիսի բան կլինի՞, թե՞ ոչ:

    Բառլետտայում երեք եղբայրներ էին ապրում: Մի օր նրանք զբոսնում էին քաղաքից դուրս և մի տարօրինակ ճանապարհ տեսան. հարթ, փայլուն և ամբողջովին շագանակագույն:

    -Հետաքրքիր է, ինչից է պատրաստված այս ճանապարհը,-զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց հաստատ տախտակներից չէ,- նկատեց միջնեկ եղբայրը:
    — Ասվալտի էլ նման չէ,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Գուշակում էին նրանք, գուշակում, հետո ծնկի իջան և սկսեցին լպստել ճանապարհը: Պարզվեց՝ ճանապարհը ամբողջովին շոկոլադե սալիկներից էր պատրաստված: Եղբայրներն, իհարկե, իրենց չկորցրին և սկսեցին ուտել այն: Կտորը կտորի հետևից ուտելով՝ եղբայները չնկատեցին, թե ինչպես մութն ընկավ: Իսկ նրանք դեռ ուտում ու ուտում էին: Այդպես կերան ամբողջ ճանապարհը: Ոչ մի կտոր չմնաց: Կարծես թե ոչ ճանապարհ էր եղել, ոչ էլ շոկոլադ:
    Որտե՞ղ ենք մենք հիմա,- զարմացավ մեծ եղբայրը:

    — Չգիտեմ, բայց սա Բառին չէ,- պատասխանեց միջնեկ եղբայրը:

    — Եվ իհարկե մենք Մոլետտեում չենք,-ավելացրեց փոքր եղբայրը:

    Մոլորվեցին եղբայրները, չգիտեին ինչ անել: Իրենց բախտից մի գյուղացու հանդիպեցին, նա իր սայլակով հանդից էր վերադառնում:

    — Եկեք ձեզ տուն տանեմ,-առաջարկեց գյուղացին: Եվ տարավ եղբայրներին Բառլետտա՝ ուղիղ իրենց տան մոտ: Տարավ տուն : Մեծ եղբայրն ասաց .
    -Արի մեր տեուն : Գյուղացին ասաց ոչ և գնաց : Պարզվեց , որ այդ շոկոլադե ճանապարհը այդ գյուղացին էր պատրաստել : Մեկ օր անցում է ,նույն գյուղացին վերադառն ում է ու ասում .
    -Դուք ինչու՞ կերաք իմ պատրաստած շոկոլադե ճանապարհը : Եղբայրները ձայն չեն հանում :
    — Դե ոնց կերել եք այնպես էլ պատրաստեք — ասում է գյուղացին : Եղբայրենը սկսում են պատրաստել : Այդ ճանապարհը այնքան երկար է լինում , որ մեկ տարում հազիվ վերջացնում են : Գյուղացին գալիս է տեսնում է , որ պատրաստել են շոկոլադե ճանապարհը : Նրանց մի պարկ ոսկի է տալիս : Այդպես երեք եղբայրները հարստանում են և ապրում են իրենց համար :

  8. Նստեցին գյուղացու սայլակը ու ճամփա ընկան: Տեսան ճանապարհ չկա, որովհետև նրանք կերել էին: Եվ նրանք որոշեցին ինքնաթիռով գնալ: Գնացին , գնացին և ճանապարհին ինքնաթիռը ընկավ մի շոկոլադե տարածք: Այտեղ ամենինչը շակալադ էր ծառերը շոկոլադ, տները շոկոլադ , ամենինչը շոկոլադ էր :Նրանք կերան,կերան և
    չեին մտածում տուն գնալու մասին : Բայց որ ուտելիքը պրծավ նրանք ինքնաթիռը նորոգեցին և գնացին տուն: Հաշտ համերաշխ ապրեցին գյուղացինել նրանց հետ ապրեց:

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s