Ջաննի Ռոդարի « Ցրված Ջովանիի պատմությունը»

_Մա՛մ, գնում եմ զբոսնելու:

_Գնա, Ջովանի, բայց փողոցն անցնելիս զգույշ կլինես:

_Լավ, մամ: Հաջող:

_Դու միշտ էլ այնքան թափթփված ես, որ…

_Հա, մամ: Հաջող:

Եվ Ջովանին ուրախ-ուրախ տանից դուրս թռավ:

Սկզբում նա շա՜տ ուշադիր էր: Անընդհատ կանգնում էր, շոշափում էր ինքն իրեն.

_Ամեն ինչ տեղո՞ւմ է, ոչ մի բան չե՞մ կորցրել,- հարցնում էր ինքն իրեն ու ծիծաղում:

Նա այնքան գոհ էր ուշադրությունից, որ ուրախությունից ճնճղուկի նման թռվռում էր: Հետո սկսեց ցուցափեղկերը դիտել,  մեքենաներին նայել, ամպերին, և պարզ է չէ՞, անախորժություններն սկսվեցին:

Մի շատ քաղաքավարի պարոն թեթև նախատեց նրան.

_ Էս ի՜նչ թափթփված ես դու, ա՛յ տղա: Տես, մատներդ կորցրել ես:

_Վա՜յ, ճիշտ որ: Էս ի՜նչ թափթփվածն եմ ես:

Ջովանին սկսեց իր մատները փնտրել: Բայց մի դատարկ բանկա գտավ: Դատա՞րկ:   Տեսնես առաջ  ի՞նչ է եղել դրա մեջ, հո միշտ դատարկ չի՞ եղել…Ջովանին արդեն մոռացել էր, որ ինքն իր մատները պիտի փնտրեր: Հետո նա արդեն բանկայի մասին էլ մոռացավ, որովհետև մի կաղ շուն տեսավ:

Նա ընկավ շան ետևից, բայց չէր հասցրել միչև տան ետևը վազել, երբ կորցրեց ձեռքը: Կորցրեց ու չնկատեց էլ: Վազում է իր համար, ոնց որ ոչ  մի բան չի էլ եղել:

Մի բարի մորաքույր կանչում է նրա ետևից.

_ Ջովանի՜, Ջովանի՜: Ձեռքդ կորցրել ես:

Բայց նրա պետքն էլ չէր, նույնիսկ չլսեց էլ:

_Դե լավ, ոչինչ, -որոշեց բարի տիկինը,-ձեռքը կտանեմ մորը կտամ:

Եվ նա գնաց Ջովանիենց տուն:

_Սինյորա՛, ահա ձեր տղայի ձեռքը:

_ Ա՛յ թափթփվածի մեկը: Չգիտեմ ինչ անել այդ ցրվածին: Այսպիսի ցրված մարդ կյանքումս չեմ տեսել:

_Այո, իհարկե: Բայց աշխարհի բոլոր երեխաներն են այդպիսին:

Մի քիչ հետո   մի ուրիշ բարի տիկին եկավ:

_Սինյորա՛, ես ինչ-որ մեկի ոտքն եմ գտել: Կարո՞ղ է սա Ձեր Ջովանիինն է:

_ Դե իհարկե՝ նրանն է: Ծակ ոտնամանից ճանաչեցի: Էս ինչ ցրված տղա ունեմ: Չգիտեմ՝ ինչ անեմ նրան:

_Այո, իհարկե:   Բոլոր երեխաներն են այդպիսին:

Մի քիչ էլ ժամանակ անցավ. և Ջովանիենց տուն հերթով եկան տարբեր մարդիկ: Մի ծեր տատիկ, բլիթներ բաժանողը, վագոնավար և նույնիսկ մի թոշակառու ուսուցչուհի: Բոլորը Ջովանիի ինչ-որ մասն էին բերում՝ մեկը՝ ոտքը, մեկը՝ ականջը, մեկը՝ քիթը:

_Աշխարհում իմ տղայի նման ցրված տղա չկա,- բացականչում էր մայրը:

_Ինչո՞ւ եք զարմանում, տիկի՛ն, բոլոր երեխաներն են այդպիսին:

Վերջապես հայտնվեց նաև ինքը՝ Ջովանին ` թռչկոտելով մի ոտքի վրա, բայց ինչպես միշտ ճնճուղի նման ուրախ ու համարձակ: Իսկ մայրիկը միայն գլուխն էր թափ տալիս: Հետո նրան հավաքեց-կարգի բերեց և համբուրեց:

_Ամեն ինչ տեղում է, մա՛մ: Ոչ մի բան չե՞մ կորցրել: Տեսնո՞ւմ ես՝ ինչ տղա եմ:
_Այո՜, դրանից լավ չի լինում:

Advertisements

Об авторе Հռիփսիմե Առաքելյան

1989-1999թթ. Աշտարակի Վ.Պետրոսյանի վարժարան 1990-1995թթ.Աշտարակի Ա.Այվազյանի անվան երաժշտական դպրոց 2000-2006թթ. Խ.Աբովյանի անվան ԵՊՄՀ Ն/Դ մանկ.և հոգեբ.,անգլերենի խորացված ուսուցմամբ ֆակուլտետ 2007-2012թթ. «Մխիթար Սեբաստացի»կրթահամալիր/դաստիարակ/ 2012թ-ից ՝ Դպրոց-պարտեզում / դասվար/ Վերապատրաստումներ- Նեյրոլիգվիստիկ ծրագրավորման դասընթաց Սոմատոթերապիայի դասընթաց «Նախապատրաստական ուսուցումը հանրակրթական դպրոցում»հանրապետական ծրագրի վարապատրաստում Նախասիրություններ`Երգում եմ «Սեբաստացիներ»ուսուցչական երգչախմբում/խմբավար`Հ.Թոփիկյան/ պար,լող
Запись опубликована в рубрике Ընթերցարան. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s